اسفیرهای مشتق از تک سلول های بنیادی مزانشیمی بند ناف ویژگی های بنیادینگی، توانایی بقای سلولی و پتانسیل درمانی روی نارسایی کبد را تقویت می کند

شنبه، 18 آبان 1398 | Article Rating

سلول های بنیادی مزانشیمی بند ناف(UCMSCs) به دلیل منابع گسترده، پتانسیل تمایز چند رده ای، ایمنی زایی پایین و توانایی خودنوزایی، پتانسیل زیادی را در پزشکی بازساختی نشان داده اند. با این حال، کاربرد بالینی UCMSCs هنوز با بسیاری از چالش ها از جمله نیاز به مقادیر زیاد سلولی، توانایی بقای کم در شرایط درون تنی و از دست رفتن عمده مشخصه های اصلی به دلیل کشت دو بعدی مواجه هستند. کشت اسفروئیدی سه بعدی متداول می تواند شرایط درون تنی را تقلید کند، اما هنوز محدودیت هایی در کاربرد بالینی وجود دارد که به دلیل اندازه بزرگ اسفیرها برای تزریق مستقیم و مرگ سلول های داخلی است. بر مبنای پتانسیل خودنوزایی، ما اسفیرهای مشتق از تک سلول(SCDS) را از طریق ترکیب الگوی تک سلولی روی یک چیپ با کشت سه بعدی از UCMSCs تولید کردیم. در مقایسه با کشت های دو بعدی و سه بعدی، کشت SCDS دارای مزیت های بسیاری برای برآورده کردن نیازهای بالینی از جمله اندازه کوچک، توانایی های بالاتر از نظر بقا و مهاجرت و هم چنین مقاومت قوی تر در برابر هیپوکسی و حفظ بنیادینگی هستند. علاوه بر این، کشت SCDS رگزایی را در UCMSCs-زنوگرافت افزایش می دهد و پتانسیل درمانی بیشتری را در شرایط درون تنی روی نارسایی کبدی حاد اعمال می کنند. نتایج ما نشان می دهد که کشت SCDS ممکن است به عنوان یک استراتژی های ساده و موثر برای بهینه سازی  UCMSCs به منظور برطرف کردن نیازهای بالینی عمل کند.

ثبت امتیاز
اشتراک گذاری
نظر جدید

تصویر امنیتی
کد امنیتی را وارد نمایید:

آرشیو سالانه
آرشیو سالانه
نظرات خوانندگان
نظرات خوانندگان