تاریخ انتشار: یکشنبه 05 آبان 1398
چگونه پیری سرنوشت پیش سازهای فیبرو آدیپوژنیک را در عضلات اسکلتی تحت تاثیر قرار می دهد

  چگونه پیری سرنوشت پیش سازهای فیبرو آدیپوژنیک را در عضلات اسکلتی تحت تاثیر قرار می دهد

در عضلات اسکلتی بالغ، از دست رفتن یکپارچگی میوفیبرها به دلیل آسیب های مکانیکی یا بیماری بوسیله سلول های بنیادی عضلانی موجود در عضله موسوم به سلول های اقماری جبران می شود که خیلی سریع از حالت خفته به فعال در می آیند تا تمایز یابند و موجب بازسازی بافتی شوند.
امتیاز: Article Rating

به گزارش بنیان به نقل از medicalxpress، پیش سازهای فیبرو/آدیپوژنیک جمعیتی سلول های مزانشیمی موجود در عضلات اسکلتی را تشکیل می دهند که پتانسیل عضله زایی ندارند اما از متعهد شدن سلول های بنیادی عضلانی حمایت می کنند و خود دارای توانایی تمایز به رده های چربی یا فیبروزی هستند. بنابراین پیش سازهای فیبرو/آدیپوژنیک تنظیم کننده فعال ارتباطات سلولی در نیچ عضلات اسکلتی هستند و به طور مستقیم هموستازی و بازسازی بافتی را از طریق حمایت از سلول های بنیادی عضلانی و میوفیبرها کنترل می کنند.

در مطالعه ای جدید، محققین در EPFL‌سوئیس به بررسی این امر پرداخته اند که چگونه پیری روی سرنوشت پیش سازهای فیبرو/آدیپوژنیک و ارتباط آن ها با سلول های بنیادی عضلانی اثر می گذارند تا تعادل بین عضله زایی، چربی زایی و فیبروز را در عضله اسکلتی تنظیم کنند. جالب این است که پیش سازهای فیبرو/آدیپوژنیک پیر قادر نیستند که بعد از بروز آسیب یا در زمان پیری ظرفیت شان را برای حمایت از عضله سازی تغییر دهند. در مطالعات جانوری درون تنی و هم چنین تست های هم کشتی برون تنی، پیوند پیش سازهای فیبرو/آدیپوپژنیک جوان موجب جوان سازی عملکرد سلول های بنیادی عضلانی شد اما پیش سازهای فیبرو/آدیپوژنیک پیر قادر به حمایت موثر از سلول های بنیادی عضلانی نبودند. به نظر می رسد که پیش سازهای فیبرو/آدیپوژنیک جمعیت ناهمگون سلولی هستند و اثرات متفاوت آن ها روی پیری حاصل همین ناهمگونی است.

پایان مطلب/

ثبت امتیاز
دیدگاه ها
دیدگاه ها
کلیدواژه
کلیدواژه