مصطفی کاردان

معرفی هیدروژل‌های تزریقی مبتنی بر dECM که با تقلید دقیق ویژگی‌های مکانیکی و زیستی تار صوتی، افق تازه‌ای در درمان اختلالات صوت و ترمیم بافت حنجره ایجاد کرده‌اند.

سلول‌های بنیادی اپیدرمی با هدایت ماتریکس خارج‌سلولی و بازآرایی اتصالات بین‌سلولی، ترمیم را مدیریت و زمینه را برای درمان‌های هوشمند بازسازی پوستی فراهم می‌سازند.

سلول‌های بنیادی در پلاناریا درون محیطی پویا و سازمان‌یافته قرار دارند که با سیگنال‌های متابولیکی و سلول‌های پشتیبان، سرنوشت آن‌ها را در بازسازی بافت کنترل می‌کنند.

ترکیب مهارکننده‌هایDNMT با ایمنی‌درمانی PD-1 با فعال‌سازی مکانیسم تقلید ویروسی، توانسته پاسخ درمانی بیماران مبتلا به لنفومNK/T مقاوم را به‌طور چشمگیری افزایش دهد.

پژوهشگران با استفاده از فناوری انتقالmRNA و نانوذرات توانستند در مدل‌های ناباروری مردانه، فرآیند تولید اسپرم را احیا کنند.

مطالعات اخیر نشان می‌دهند که ALS یک بیماری خودایمنی است، زیرا سلول‌های ایمنی به پروتئین‌های سیستم عصبی حمله می‌کنند.

پژوهشگران با استفاده از نانوذرات ابر-ادجوانت، برنامه‌ای انعطاف‌پذیر برای تقویت واکسن‌های ضدسرطان توسعه داده‌اند که قادر است حتی تومورهای سرد و مقاوم را نیز به واکنش ایمنی وادار کند.

فناوری GoT-Multi با ترکیب همزمان شجره‌نامه ژنتیکی و وضعیت رونویسی سلول‌ها، امکان ردیابی دقیق تکامل تومورها و سلول‌های ایمنی را فراهم کرده و راه را برای پزشکی کاملاً شخصی هموار می‌کند.

ذرات آلاینده می‌توانند وارد جریان خون شده و با چسبیدن به گلبول‌های قرمز، خطر التهاب و اختلالات قلبی‌عروقی را افزایش دهند.

تولید انبوه سلول‌های iNK و CAR-iNK از سلول‌های+CD34 که می‌تواند ایمنی‌درمانی سرطان را برای عموم بیماران میسر کند.

محققان ژلی مبتنی بر جلبک را در آزمایشگاه به عنوان بستری برای مطالعه سلول‌های اپیتلیال پستان ایجاد کرده‌اند که مجاری و غدد تولید شیر را در بافت سالم پستان تشکیل می‌دهند.

پاکسازی محدود سلول‌های بتای مرده در پانکراس می‌تواند ماکروفاژها را از حالت التهابی به حالت ترمیمی تبدیل کرده و مسیرهای نوینی برای درمان دیابت ایجاد کند.

فعال‌سازی هدفمند مسیرهای مولکولی Wnt و Hedgehog می‌تواند ریشه دندان و استخوان فک را به‌صورت طبیعی بازسازی کرده و رویکرد درمان‌های دندانی را متحول سازد.

کاربرد سلول‌های بنیادی در محل اتصال عروقی، عملکرد فیستول‌های دیالیزی را متحول کرده و با جلوگیری از تنگی و تقویت بازسازی، ماندگاری دسترسی عروقی را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.

پژوهشگران به بررسی نقش فعالیت آنزیم GCL برای سنجش عملکرد واقعی سلول‌های T و ارزیابی تأثیر داروهای سرکوبگر ایمنی پرداخته‌اند.