مدیریت اختلال لنفوپرولیفراتیو پس از پیوند مرتبط با ویروس اپشتین بار پس از پیوند سلول های بنیادی خون ساز آلوژنیک

تاریخ انتشار: شنبه 11 مرداد 1399 | امتیاز: Article Rating
اختلال لنفوپرولیفراتیو پس از پیوند مرتبط با ویروس اپشتین بار (EBV-PTLD) یک عارضه نادر اما تهدید کننده زندگی پس از پیوند آلوژنیک سلول های بنیادی خون ساز است. نقص ایمنی سلول T پس از پیوند و آلودگی اولیه ویروس اپشتین بار / فعال شدن مجدد نقش مهمی در بیماریزایی بازی می کند. تظاهرات بالینی نامشخص ، تشخیص را دشوار و وقت گیر می کند. علاوه بر این ، این بیماری کشنده معمولاً به سرعت پیشرفت کرده و در صورت عدم درمان سریع ، منجر به اختلال در عملکرد چندین عضو یا مرگ می شود. به طور کلی تشخیص زودهنگام EBV-DNAemia یا EBV-PTLD با تمرکز بر نظارت منظم DNA ویروس اپشتین بار و تشخیص بیماران علامت دار در اسرع وقت ، شانس درمان موفقیت آمیز را افزایش می دهد. ریتوکسیماب همراه با یا بدون کاهش سرکوب سیستم ایمنی (RI) در حال حاضر انتخاب اول در مداخلات پیشگیرانه و درمان هدفمند است. مگر در مواردی که بیماران از بیماری واکنش پیوند علیه میزبان شدید(GvHD) رنج میبرند ، بهتر است ریتوکسیماب را با RI ترکیب کنید. پس از تشخیص احتمالی ، درمان خط اول باید به سرعت ، همراه با یا قبل از بیوپسی آغاز شود ، اگرچه تأیید هیستوپاتولوژیک ضروری است. علاوه بر این ، لنفوسیت های T سمی ویژه ویروس اپشتین بار (EBV-CTLs) یا تزریق لنفوسیت های اهدایی (DLI) امیدهایی را در مواردی از پاسخ بهینه نشان داده است. شیمی درمانی با یا بدون ریتوکسیماب ممکن است فرصت بیشتری برای بیماران مبتلا به عود / مقاومت ، که ممکن است از آزمایش های بالینی مداوم نیز بهره مند شوند ، فراهم کند. در اینجا ، ما بر اساس مقاله فعلی و پنج مورد مقاله دیگر ، تجربه بالینی خود را با جزئیات مورد بحث قرار می دهیم.
Management of Epstein–Barr virus-related post-transplant lymphoproliferative disorder after allogeneic hematopoietic stem cell transplantation
Li Liu, Qifa Liu, and Sizhou Feng

Epstein–Barr virus-related post-transplant lymphoproliferative disorder (EBV-PTLD) is a rare but life-threatening complication after allogeneic hematopoietic stem cell transplantation (allo-HSCT). T-cell immunodeficiency after transplantation and EBV primary infection/reactivation play major roles in the pathogenesis. Unspecific clinical manifestations make the diagnosis difficult and time consuming. Moreover, this fatal disease usually progresses rapidly, and leads to multiple organ dysfunction or death if not treated promptly. Early diagnosis of EBV-DNAemia or EBV-PTLD generally increases the chances of successful treatment by focusing on regular monitoring of EBV-DNA and detection of symptomatic patients as early as possible. Rituximab ± reduction of immunosuppression (RI) is currently the first-line choice in preemptive intervention and targeted treatment. Unless patients are suffering from severe graft versus host disease (GvHD), it is better to combine rituximab with RI. Once a probable diagnosis is made, the first-line treatment should be initiated rapidly, along with, or ahead of, biopsy, although histopathologic confirmation is requisite. In addition, EBV-specific cytotoxic T lymphocytes (EBV-CTLs) or donor lymphocyte infusion (DLI) has shown promise in cases of suboptimal response. Chemotherapy ± rituximab might lend more opportunities to refractory/relapsed patients, who might also benefit from ongoing clinical trials. Herein, we discuss our clinical experience in detail based on the current literature and our five cases.
PMID: 32523657
ثبت امتیاز
آرشیو سالانه
آرشیو سالانه
نظرات خوانندگان
نظرات خوانندگان