به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی بنیان، یک کارآزمایی بالینی تغییر مولکولی در عضلات اسکلتی را کشف کرده است که ممکن است توضیح دهد چرا ورزش حساسیت به انسولین را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بهبود می‌بخشد. پژوهشگران دریافتند که پروتئینی به نام Miro1 در عضلات افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ به مقدار غیرعادی بالا یافت می‌شود و ممکن است با توانایی بدن برای پاسخ به انسولین تداخل کند. آنها کشف کردند که حذف این پروتئین، پاسخ‌دهی به انسولین را در مدل‌های پیش‌بالینی بازگرداند که نشان‌دهندهٔ رویکرد بالقوهٔ جدیدی برای درمان مقاومت به انسولین است. این مطالعه که در مجلهٔ Nature Communications منتشر شده، همچنین نشان داد که ورزش هوازی سطح Miro1 را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کاهش می‌دهد. این کاهش‌ها همراه با بهبود حساسیت به انسولین و توانایی عضلات برای تولید انرژی رخ دادند. Miro1 (میتوکندریال Rho GTPase1) روی غشای خارجی میتوکندری قرار دارد؛ ساختارهایی که مسئول تولید بخش زیادی از انرژی قابل استفادهٔ سلول هستند. عضلهٔ اسکلتی نقش عمده‌ای در تنظیم قند خون دارد زیرا در پاسخ به انسولین گلوکز را از جریان خون جذب می‌کند. وقتی عضله به انسولین مقاوم می‌شود، گلوکز کمتر از خون حذف می‌شود و به قند خون بالا مرتبط با دیابت نوع ۲ کمک می‌کند. برای بررسی دخالت Miro1، دانشمندان اثرات آن را در سلول‌ها، مدل‌های پیش‌بالینی و افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بررسی کردند. آزمایش‌های آنها نشان داد که Miro1 اضافی پاسخ‌های انسولین در عضله را مختل می‌کند، در حالی که حذف پروتئین این اثرات را در مدل‌های پیش‌بالینی معکوس کرد. دکتر جان پی. کیروان، نویسندهٔ ارشد، می‌گوید: «مقاومت به انسولین در عضله در قلب دیابت نوع ۲ قرار دارد و علل مولکولی آن به‌طور ناامیدکننده‌ای نامشخص باقی مانده است. این مطالعه، محصول سال‌ها کار، Miro1 را به عنوان بخش کلیدی پاسخ شناسایی می‌کند. با ردیابی Miro1 از سلول‌ها تا مدل‌های پیش‌بالینی تا بیماران، نشان می‌دهیم که تجمع Miro1 پاسخ عضله به انسولین را مختل می‌کند، حذف آن به‌طور علّی آن پاسخ را در مدل‌های ما بازمی‌گرداند و ورزش تجمع آن را در افراد معکوس می‌کند. برای این حوزه، این یک هدف درمانی جدید است. برای بیماران، این درک ما را از اینکه چرا ورزش بسیار مؤثر است عمیق‌تر می‌کند و مسیری به سوی درمان‌هایی باز می‌کند که روزی می‌توانند مکمل آن باشند.» پژوهشگران همچنین یک کارآزمایی کنترل‌شدهٔ تصادفی‌شده شامل شرکت‌کنندگان مبتلا به چاقی و دیابت نوع ۲ انجام دادند. یک گروه ورزش هوازی انجام داد، در حالی که گروه دیگر مراقبت پزشکی استاندارد دریافت کرد. شرکت‌کنندگانی که به ورزش اختصاص یافتند سطوح پایین‌تری از Miro1 در عضلات خود همراه با بهبود حساسیت به انسولین و تولید انرژی میتوکندریایی نشان دادند. این یافته‌های انسانی از ارتباط بین ورزش، Miro1 و سلامت متابولیک پشتیبانی می‌کنند. با این حال، آنها ثابت نمی‌کنند که کاهش Miro1 مسئول مزایای ورزش است. آزمایش‌های پیش‌بالینی شواهد مستقیم‌تری ارائه می‌دهند که این پروتئین می‌تواند بر پاسخ‌های انسولین تأثیر بگذارد. اگرچه حذف Miro1 پاسخ‌های انسولین را در مدل‌های آزمایشی بهبود بخشید، پژوهشگران هنوز تعیین نکرده‌اند که آیا هدف قرار دادن این پروتئین به عنوان درمانی برای افراد ایمن یا مؤثر خواهد بود یا خیر. مطالعات بیشتر باید روشن کنند که Miro1 چگونه به مقاومت به انسولین کمک می‌کند و آیا اصلاح فعالیت آن می‌تواند تنظیم قند خون را بهبود بخشد.
 

 Miro1 — پروتئینی با تجمع غیرعادی در دیابت نوع ۲
پروتئینی که در عضلات افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ به مقدار غیرعادی بالا یافت می‌شود ممکن است با توانایی بدن برای پاسخ به انسولین تداخل کند. Miro1 (میتوکندریال Rho GTPase1) روی غشای خارجی میتوکندری قرار دارد؛ ساختارهایی که مسئول تولید بخش زیادی از انرژی قابل استفادهٔ سلول هستند. عضلهٔ اسکلتی نقش عمده‌ای در تنظیم قند خون دارد زیرا در پاسخ به انسولین گلوکز را از جریان خون جذب می‌کند. وقتی عضله به انسولین مقاوم می‌شود، گلوکز کمتر از خون حذف می‌شود و به قند خون بالا مرتبط با دیابت نوع ۲ کمک می‌کند.

 حذف Miro1 — بازگرداندن پاسخ به انسولین در مدل‌های پیش‌بالینی
برای بررسی دخالت Miro1، دانشمندان اثرات آن را در سلول‌ها، مدل‌های پیش‌بالینی و افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بررسی کردند. آزمایش‌های آنها نشان داد که Miro1 اضافی پاسخ‌های انسولین در عضله را مختل می‌کند، در حالی که حذف پروتئین این اثرات را در مدل‌های پیش‌بالینی معکوس کرد. دکتر جان پی. کیروان، نویسندهٔ ارشد، می‌گوید: «مقاومت به انسولین در عضله در قلب دیابت نوع ۲ قرار دارد و علل مولکولی آن به‌طور ناامیدکننده‌ای نامشخص باقی مانده است. این مطالعه، محصول سال‌ها کار، Miro1 را به عنوان بخش کلیدی پاسخ شناسایی می‌کند.»

 ورزش هوازی — کاهش Miro1 و بهبود حساسیت به انسولین
پژوهشگران همچنین یک کارآزمایی کنترل‌شدهٔ تصادفی‌شده شامل شرکت‌کنندگان مبتلا به چاقی و دیابت نوع ۲ انجام دادند. یک گروه ورزش هوازی انجام داد، در حالی که گروه دیگر مراقبت پزشکی استاندارد دریافت کرد. شرکت‌کنندگانی که به ورزش اختصاص یافتند سطوح پایین‌تری از Miro1 در عضلات خود همراه با بهبود حساسیت به انسولین و تولید انرژی میتوکندریایی نشان دادند. این یافته‌های انسانی از ارتباط بین ورزش، Miro1 و سلامت متابولیک پشتیبانی می‌کنند. با این حال، آنها ثابت نمی‌کنند که کاهش Miro1 مسئول مزایای ورزش است.

 از آزمایشگاه تا بالین — گام‌های بعدی
اگرچه حذف Miro1 پاسخ‌های انسولین را در مدل‌های آزمایشی بهبود بخشید، پژوهشگران هنوز تعیین نکرده‌اند که آیا هدف قرار دادن این پروتئین به عنوان درمانی برای افراد ایمن یا مؤثر خواهد بود یا خیر. مطالعات بیشتر باید روشن کنند که Miro1 چگونه به مقاومت به انسولین کمک می‌کند و آیا اصلاح فعالیت آن می‌تواند تنظیم قند خون را بهبود بخشد. در مرکز دیابت هارولد هام، کیروان قصد دارد با research که discoveries آزمایشگاهی را با مطالعات شامل افراد مبتلا به دیابت مرتبط می‌کند، بر این یافته‌ها بنا نهد. او می‌گوید: «دیابت نوع ۲ یک عارضه در اوکلاهما و در سطح ملی است. در نهایت، ما به دنبال درمان‌های قطعی هستیم و امیدواریم این یافته‌های اخیر بتوانند بخشی از راه‌حل باشند.»

پایان مطلب/