به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی بنیان، مطالعه‌ای که در 25 اوت 2025 در نشریه Cancers منتشر شده، به بررسی نقش ماکروفاژهای مرتبط با تومور (TAMs) در پیشرفت کارسینوم سلول سنگفرشی دهان (OSCC) پرداخته است، این تحقیق به سرپرستی کی‌یوفومی تاکاباتاکه و همکارانش از دانشگاه اوکایاما نشان می‌دهد که TAMs با تعامل با سلول‌های سرطانی، از طریق سرکوب پاسخ‌های ایمنی و افزایش آنژیوژنز، رشد تومور را تسهیل می‌کنند، این مطالعه با تأکید بر ارتباط نزدیک بین سلول‌های OSCC و TAMs، پتانسیل آن‌ها را به‌عنوان نشانگرهای زیستی و اهداف درمانی برجسته می‌سازد، یافته‌ها می‌توانند به توسعه استراتژی‌های نوین درمانی منجر شوند که میکرومحیط تومور را هدف قرار می‌دهند، این پژوهش راه را برای بهبود پیش‌آگهی بیماران باز کرده است، اهمیت این یافته‌ها با توجه به شیوع بالای OSCC در مناطق با مصرف بالای تنباکو دوچندان است.
اهمیت TAMs در OSCC
سرطان سر و گردن، با حدود 550,000 مورد جدید سالانه، ششمین سرطان شایع است و سرطان‌های حفره دهان بیشترین موارد را شامل می‌شوند، با حدود 37,700 مورد جدید و 17,800 مرگ در سال، درمان اصلی OSCC جراحی است که گاهی با پرتودرمانی، شیمی‌درمانی یا ایمونوتراپی همراه می‌شود، با این حال، نرخ بقا پس از 5 سال حدود 50% است که عمدتاً به دلیل متاستاز غدد لنفاوی است، حضور میکرومحیط تومور (TME) یکی از چالش‌های اصلی درمان است که در آن سلول‌های استرومایی مانند فیبروبلاست‌ها، سلول‌های اندوتلیال عروقی و TAMs با سلول‌های سرطانی تعامل دارند، TAMs به‌عنوان اجزای کلیدی TME، با ترویج تکثیر، تهاجم و آنژیوژنز، رشد تومور را تقویت می‌کنند، این نقش دوگانه آن‌ها را به‌عنوان اهداف درمانی احتمالی تبدیل کرده است، این موضوع در مناطق با شیوع بالای سرطان دهان مانند جنوب آسیا اهمیت بیشتری دارد.
منشأ و قطب‌بندی TAMs
TAMs عمدتاً از مونوسیت‌های خون محیطی ناشی از سلول‌های پیش‌ساز مغز استخوان منشأ می‌گیرند که به بافت تومور مهاجرت کرده و از طریق سیگنال‌دهی شیمیایی مانند CSF-1 تمایز می‌یابند، مطالعات اخیر همچنین ماکروفاژهای بومی بافت را که از پیش‌سازهای کیسه زرده سرچشمه می‌گیرند، شناسایی کرده‌اند، مطالعه اخیر با استفاده از مدل موش پیوندی با سلول‌های مغز استخوان GFP-مثبت نشان داد که اکثر TAMs در استرومای OSCC از مغز استخوان منشأ می‌گیرند، اما برخی ماکروفاژهای غیرمغز استخوانی نیز حضور دارند، قطب‌بندی ماکروفاژها به دو نوع M1 (پاسخ ایمنی) و M2 (ترویج تومور) تقسیم می‌شود، در TME OSCC، TAMs اغلب به سمت فنوتیپ M2 polarize می‌شوند که با ترشح فاکتورهایی مانند IL-4 و IL-10 مرتبط است، این قطب‌بندی می‌تواند با رژیم غذایی و سبک زندگی نیز مرتبط باشد.
ارتباط TAMs با کارسینوژنز
التهاب مزمن از قرن نوزدهم به‌عنوان عاملی در کارسینوژنز شناخته شده و TAMs نقش محوری در شروع و پیشرفت تومور دارند، در کارسینوم کولورکتال و هپاتوسلولار، IL-6 ترشح‌شده توسط TAMs از طریق فعال‌سازی STAT3 کارسینوژنز را ترویج می‌کند، در دیسپلازی اپیتلیال پیش‌ازسرطانی OSCC، ماکروفاژهای CD163-مثبت به‌ویژه در مناطق پری‌اپیتلیال افزایش می‌یابند، این ماکروفاژها با شکل‌گیری یک میکرومحیط سرکوبگر ایمنی، به تبدیل ضایعات پیش‌سرطانی مانند لوکوپلاکیا به OSCC کمک می‌کنند، تعامل دوطرفه بین سلول‌های بنیادی سرطانی (CSCs) و TAMs از طریق ترشح VEGF، آنژیوژنز و polarize M2 را تقویت می‌کند، این مکانیسم‌ها نشان‌دهنده نقش فعال TAMs در تحول بدخیمی است، عوامل محیطی مانند الکل نیز می‌توانند این فرآیند را تشدید کنند.
تهاجم تومور و نقش TAMs
TAMs با ترشح فاکتورهایی مانند EGF و بازسازی ماتریکس خارج‌سلولی، تهاجم تومور را تسهیل می‌کنند، مطالعه اخیر نشان داد که ماکروفاژهای CD163-مثبت در جبهه تهاجمی OSCC تجمع یافته و به خوشه‌های توموری چسبیده‌اند، سیگنال‌دهی CSF-1/EGF یک حلقه بازخوردی مثبت بین سلول‌های سرطانی و TAMs ایجاد می‌کند که تهاجم را تشدید می‌کند، همچنین CCL2 ترشح‌شده توسط سلول‌های HNSCC، polarize M2 را از طریق مسیر ERK1/2 ترویج می‌دهد، مکانیسم‌های سرکوبگر ایمنی مانند ترشح IL-10 و TGF-β و بیان PD-L1 توسط TAMs، پاسخ‌های ایمنی ضدتومور را مهار می‌کنند، این یافته‌ها پتانسیل هدف‌گیری TAMs را برای کاهش تهاجم نشان می‌دهد، استرس اکسیداتیو نیز می‌تواند این اثرات را تقویت کند.
کاربردهای درمانی و آینده
افزایش نفوذ TAMs و بیان ژن‌های خاص آن‌ها می‌تواند به‌عنوان biomarkers جدید عمل کند، استراتژی‌های درمانی مانند تبدیل TAMs به ماکروفاژهای محرک ایمنی، سرکوب نفوذ آن‌ها و ترویج فاگوسیتوز در حال بررسی است، آزمایش‌های بالینی متعددی در جریان است که می‌تواند به ایمونوتراپی‌های نوین منجر شود، با روشن‌تر شدن منشأ و عملکرد TAMs، درمان‌های هدفمند می‌توانند به‌عنوان گزینه‌ای برای سرطان‌های دهانی و دیگر انواع سرطان‌ها مطرح شوند، این رویکرد می‌تواند نرخ بقا را بهبود بخشد، همکاری بین‌المللی می‌تواند این تحقیقات را تسریع کند، فناوری‌های نوین مانند نانوتکنولوژی نیز می‌توانند به تحویل هدفمند داروها کمک کنند.
گسترش کاربردها و چالش‌ها
توسعه کیت‌های تشخیصی برای شناسایی سطح TAMs در بیماران می‌تواند تشخیص زودهنگام را بهبود بخشد، چالش اصلی هزینه بالای این فناوری‌ها و نیاز به آموزش کادر پزشکی است، برنامه‌های آموزشی برای آگاهی عمومی از ریسک فاکتورهای OSCC مانند مصرف تنباکو ضروری است، ادغام داده‌های ژنومی می‌تواند به پیش‌بینی پاسخ درمانی کمک کند، این روش می‌تواند به کاهش نابرابری‌های بهداشتی در مناطق روستایی منجر شود، تحقیقات آینده باید بر اثرات بلندمدت درمان‌های هدفمند تمرکز کنند، همکاری با سازمان‌های بهداشت جهانی می‌تواند حمایت مالی را افزایش دهد.
نوآوری در سیاست‌گذاری و آموزش
سیاست‌گذاران می‌توانند با وضع قوانین سخت‌گیرانه‌تر برای کنترل مصرف تنباکو، شیوع OSCC را کاهش دهند، ایجاد مراکز تحقیقاتی تخصصی برای مطالعه TAMs می‌تواند نوآوری را تقویت کند، آموزش دانشجویان پزشکی درباره نقش میکرومحیط تومور می‌تواند کیفیت مراقبت را بالا ببرد، این دانش می‌تواند به توسعه برنامه‌های غربالگری ملی منجر شود، سرمایه‌گذاری در تحقیقات بالینی می‌تواند به تولید داروهای جدید کمک کند، این رویکرد می‌تواند به‌عنوان الگویی برای سایر سرطان‌ها استفاده شود، آگاهی‌بخشی به جوامع محلی نیز ضروری است.
نتیجه‌گیری
TAMs نقش کلیدی در پیشرفت OSCC از طریق تعاملات پیچیده در TME ایفا می‌کنند، آن‌ها با سرکوب ایمنی، آنژیوژنز و تهاجم تومور را ترویج می‌دهند، این مطالعه که در ساعت 11:22 صبح روز سه‌شنبه 26 اوت 2025 منتشر شده، پتانسیل TAMs را به‌عنوان اهداف درمانی و biomarkers برجسته می‌سازد، تحقیقات بیشتر می‌تواند به توسعه درمان‌های مؤثرتر منجر شود، این یافته‌ها امید به بهبود پیش‌آگهی بیماران را افزایش می‌دهند، ادغام این دانش با فناوری‌های مدرن می‌تواند تحول بزرگی در مراقبت‌های سرطان ایجاد کند.
پایان مطلب/