به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی بنیان، نتایج نهایی کارآزمایی بالینی فاز ۳ MATTERHORN که در مجلهٔ Lancet منتشر شده، نشان می‌دهد که ترکیب دوروالوماب (Imfinzi) با رژیم شیمی‌درمانی FLOT (شامل فلورواوراسیل، لوکوورین، اکسالیپلاتین و دوستاکسل) در دورهٔ پیرامون جراحی، به‌طور معناداری بقای کلی را در بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم قابل برداشت معده یا محل اتصال معده‑مری بهبود می‌بخشد. در این کارآزمایی که بر روی ۹۴۸ بیمار در ۱۴۷ مرکز از ۲۰ کشور جهان انجام شد، بیماران به‌صورت تصادفی به دو گروه دریافت‌کنندهٔ دوروالوماب به‌همراه FLOT یا دارونما به‌همراه FLOT تقسیم شدند. در پیگیری میانهٔ حدود ۴۳ ماه، ۱۶۰ بیمار (۳۴٪) در گروه دوروالوماب و ۱۹۲ بیمار (۴۱٪) در گروه دارونما فوت کردند. نسبت خطر مرگ در گروه دوروالوماب ۰.۷۸ بود که معادل کاهش ۲۲ درصدی خطر مرگ است و از نظر آماری معنادار بود (p = ۰.۰۲۱). نرخ بقای کلی در ۲۴ ماه در گروه دوروالوماب ۷۶٪ در مقابل ۷۰٪ در گروه دارونما و در ۳۶ ماه ۶۹٪ در مقابل ۶۲٪ بود. مزیت بقای کلی در بیشتر زیرگروه‌های بالینی به نفع دوروالوماب بود و در بیماران با بیماری مثبت از نظر گره‌های لنفاوی (HR ۰.۷۳) بارزتر از زیرگروه منفی (HR ۱.۰۱) ظاهر شد. همچنین بهبود عددی در بقای کلی بدون توجه به وضعیت بیان PD-L1 مشاهده شد. در تحلیل پاتولوژی مرکزی، پاسخ پاتولوژیک کامل در ۹۱ بیمار (۲۴٪) گروه دوروالوماب در مقابل ۳۴ بیمار (۹٪) گروه دارونما به دست آمد (نسبت شانس ۳.۰۸). پروفایل ایمنی رژیم ترکیبی با پروفایل شناخته‌شدهٔ دوروالوماب و FLOT سازگار بود و سیگنال ایمنی جدیدی مشاهده نشد. عوارض جانبی درجه ۳ یا ۴ در ۷۲٪ گروه دوروالوماب و ۷۱٪ گروه دارونما رخ داد و عوارض جانبی ایمنی‑میانجی در ۲۳٪ در مقابل ۷٪ گزارش شد. به گفتهٔ دکتر خوسپ تابِرنرو، نویسندهٔ ارشد مطالعه، این نتایج این رژیم پیرامون جراحی را به عنوان نخستین استراتژی ایمونوتراپی که بقای طولانی‌تر را در بیماران مبتلا به سرطان معده یا محل اتصال معده‑مری در مراحل اولیه نشان می‌دهد، معرفی می‌کند و به استاندارد جدیدی برای مراقبت اشاره دارد. با توجه به اینکه نرخ بقای ۵ سالهٔ سرطان معده در آمریکا ۳۳٪ و در جهان ۲۵٪ است، این دستاورد می‌تواند گامی مهم در جهت بهبود پیش‌آگهی این بیماران باشد.

سرطان معده؛ چالشی بزرگ با پیش‌آگهی ضعیف
سرطان معده و آدنوکارسینوم محل اتصال معده‑مری از جمله سرطان‌های کشنده و چالش‌برانگیز هستند که اغلب در مراحل پیشرفته تشخیص داده می‌شوند و پیش‌آگهی ضعیفی دارند. بر اساس آمارها، نرخ بقای ۵ سالهٔ این بیماری در ایالات متحده ۳۳٪ و در سطح جهانی ۲۵٪ است که نشان‌دهندهٔ نیاز فوری به درمان‌های مؤثرتر و استراتژی‌های جدید درمانی است. در حال حاضر، برای بیماران مبتلا به سرطان معدهٔ موضعی قابل برداشت، جراحی کامل به‌عنوان سنگ‌بنای درمان شناخته می‌شود و در بیشتر کشورهای غربی، رژیم شیمی‌درمانی FLOT به‌عنوان استاندارد مراقبت قبل و بعد از جراحی استفاده می‌شود. با این حال، حتی با وجود پیشرفت‌های درمانی، prognosis بیماران همچنان نامطلوب است و نیاز به رویکردهای نوین درمانی احساس می‌شود.

 طراحی کارآزمایی MATTERHORN؛ مطالعه‌ای جهانی و تصادفی‌سازی‌شده
کارآزمایی بالینی فاز ۳ MATTERHORN یک مطالعهٔ بین‌المللی، تصادفی‌سازی‌شده، دو سوکور و کنترل‌شده با دارونما است که در ۱۴۷ مرکز از ۲۰ کشور جهان انجام شده است. در این کارآزمایی، ۹۴۸ بزرگسال مبتلا به آدنوکارسینوم قابل برداشت معده یا محل اتصال معده‑مری در مراحل II تا IVa که قبلاً درمانی دریافت نکرده بودند، به‌صورت تصادفی ۱:۱ به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول دوروالوماب به‌همراه FLOT و گروه دوم دارونما به‌همراه FLOT دریافت کردند. بیماران دوروالوماب را با دوز ۱۵۰۰ میلی‌گرم یا دارونما را به‌صورت داخل‌وریدی هر ۴ هفته یک‌بار، همراه با FLOT هر ۲ هفته یک‌بار برای ۴ چرخه (۲ چرخهٔ نئوادجوانت و ۲ چرخهٔ ادجوانت) دریافت کردند و سپس دوروالوماب یا دارونما هر ۴ هفته یک‌بار برای ۱۰ چرخهٔ اضافی ادامه یافت. نقطهٔ پایانی اولیهٔ مطالعه، بقای بدون رویداد (EFS) بود که پیش‌تر بهبود معنادار آن با دوروالوماب گزارش شده بود (HR ۰.۷۱؛ p < ۰.۰۰۱) و بقای کلی (OS) در جمعیت ITT به‌عنوان نقطهٔ پایانی ثانویهٔ کلیدی در این تحلیل گزارش شد.

نتایج نهایی بقای کلی؛ کاهش ۲۲ درصدی خطر مرگ
نتایج نهایی تحلیل بقای کلی نشان داد که در پیگیری میانهٔ حدود ۴۳ ماه، ۱۶۰ بیمار (۳۴٪) در گروه دوروالوماب و ۱۹۲ بیمار (۴۱٪) در گروه دارونما فوت کرده بودند. میانهٔ بقای کلی در هیچ‌یک از دو گروه به دست نیامد و بلوغ بقای کلی ۳۷٪ بود. نرخ بقای کلی در ۲۴ ماه در گروه دوروالوماب ۷۶٪ در مقابل ۷۰٪ در گروه دارونما و در ۳۶ ماه ۶۹٪ در مقابل ۶۲٪ بود. کاهش ۲۲ درصدی خطر مرگ در گروه دوروالوماب (HR ۰.۷۸؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰.۶۳ تا ۰.۹۶؛ p = ۰.۰۲۱) از نظر آماری معنادار بود و آستانهٔ معناداری از پیش تعیین‌شدهٔ p < ۰.۰۴۹۹ را برآورده کرد.

مزیت بقا در زیرگروه‌های بالینی و بر اساس وضعیت PD-L1
مزیت بقای کلی در بیشتر زیرگروه‌های بالینی به نفع دوروالوماب بود و در بیماران با بیماری مثبت از نظر گره‌های لنفاوی (HR ۰.۷۳) بارزتر از زیرگروه منفی (HR ۱.۰۱) ظاهر شد. همچنین بهبود عددی در بقای کلی بدون توجه به وضعیت بیان PD-L1 مشاهده شد؛ در بیماران با TAP حداقل ۱٪ نسبت خطر ۰.۷۹ و در بیماران با TAP کمتر از ۱٪ نیز نسبت خطر ۰.۷۹ بود.

پاسخ پاتولوژیک کامل؛ افزایش از ۹٪ به ۲۴٪
در تحلیل پاتولوژی مرکزی، پاسخ پاتولوژیک کامل (pCR) در ۹۱ بیمار (۲۴٪) گروه دوروالوماب در مقابل ۳۴ بیمار (۹٪) گروه دارونما به دست آمد (نسبت شانس ۳.۰۸؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲.۰۱ تا ۴.۷۰). در تحلیل‌های اکتشافی پس از مطالعه، بقای بدون رویداد بدون توجه به درجهٔ پاسخ پاتولوژیک به نفع دوروالوماب بود، از جمله در بیمارانی که به pCR دست یافتند (HR ۰.۲۹)، پاسخ پاتولوژیک عمده (HR ۰.۳۲) و هرگونه پاسخ پاتولوژیک (HR ۰.۶۰). نویسندگان هشدار دادند که تحلیل pCR بر اساس ۱۱ رویداد بود و فاصلهٔ اطمینان گسترده‌ای داشت که تفسیر محتاطانه‌ای را می‌طلبد.

پروفایل ایمنی؛ سازگار با شناخته‌شده‌های قبلی
پروفایل ایمنی رژیم ترکیبی دوروالوماب به‌همراه FLOT، که پیش‌تر با داده‌های قطع‌شده در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۴ گزارش شده بود، با پروفایل شناخته‌شدهٔ دوروالوماب و FLOT سازگار بود و هیچ سیگنال ایمنی جدیدی مشاهده نشد. عوارض جانبی در هر درجه در ۹۹٪ بیماران در هر دو گروه رخ داد و عوارض جانبی درجهٔ حداکثر ۳ یا ۴ در ۷۲٪ گروه دوروالوماب در مقابل ۷۱٪ گروه دارونما گزارش شد. عوارض جانبی جدی در ۴۸٪ در مقابل ۴۴٪ بیماران رخ داد و عوارض جانبی منجر به قطع هر یک از درمان‌های کارآزمایی در ۳۰٪ در مقابل ۲۳٪ گزارش شد. عوارض جانبی با پیامد مرگ که احتمالاً با هر یک از درمان‌های کارآزمایی مرتبط بودند، در ۶ بیمار (۱٪) گروه دوروالوماب و ۲ بیمار (کمتر از ۱٪) گروه دارونما رخ داد. عوارض جانبی ایمنی‑میانجی در هر درجه در ۲۳٪ گروه دوروالوماب در مقابل ۷٪ گروه دارونما مشاهده شد.

تفسیر محققان؛ استاندارد جدیدی برای مراقبت
دکتر خوسپ تابِرنرو، نویسندهٔ ارشد مطالعه و رئیس بخش انکولوژی پزشکی بیمارستان دانشگاهی وایه دِ هبرون و مدیر مؤسسهٔ انکولوژی وایه دِ هبرون، در بیانیهٔ مطبوعاتی خود گفت: «برداشت کامل جراحی، سنگ‌بنای درمان سرطان معده یا محل اتصال معده‑مری موضعی است. در بیشتر کشورهای غربی، رژیم شیمی‌درمانی سه‌دارویی FLOT استاندارد مراقبت برای این جمعیت بیماران است که قبل و بعد از جراحی تجویز می‌شود. اگرچه پیشرفت‌های درمانی بقا را بهبود بخشیده است، اما پیش‌آگهی بیماران مبتلا به سرطان معده اغلب ضعیف است. به دلیل تشخیص در مراحل پیشرفته و ماهیت تهاجمی بیماری، نرخ بقای کلی ۵ ساله در آمریکا ۳۳٪ و در جهان ۲۵٪ است که یک چالش بالینی برآورده‌نشده محسوب می‌شود. این نتایج، این رژیم پیرامون جراحی را به‌عنوان نخستین استراتژی ایمونوتراپی که بقای طولانی‌تر را در بیماران مبتلا به سرطان معده یا محل اتصال معده‑مری در مراحل اولیه نشان می‌دهد، معرفی می‌کند و به یک استاندارد جدید مراقبت اشاره دارد.»

پیامدهای بالینی و مسیر آینده
نتایج این مطالعه که در مجلهٔ Lancet منتشر شده، گامی مهم در جهت بهبود درمان بیماران مبتلا به سرطان معدهٔ قابل برداشت محسوب می‌شود و می‌تواند مسیر را برای تأییدیه‌های نظارتی و ورود این رژیم ترکیبی به بالین هموار سازد. با توجه به شیوع بالای سرطان معده در جهان و پیش‌آگهی ضعیف آن، این دستاورد می‌تواند به بهبود قابل‌توجه بقا و کیفیت زندگی بیماران منجر شود.

پایان مطلب/.