استفاده از یک سیستم میکروفلوئیدیک که می تواند قدرت و سرعت اسپرم زنده را برای لقاح افزایش دهد، شانس زوجینی که برای بچه دار شدن به لقاح آزمایشگاهی امیدوارند را افزایش می دهد.

هر فرد مبتلا به آرتریت قدردان محققینی است که سعی در تولید و رشد غضروف در آزمایشگاه دارند.

در هفته های اولیه و حیاتی بارداری و قبل از این که حتی خود مادر هم متوجه باردار شدنش باشد، لوله عصبی جنین که به صورت ساختاری توخالی و ساخته شده از سلول ها است شکل می گیرد. این لوله عصبی در آینده مغز و طناب نخاعی را بوجود خواهد آورد.

تیمی از محققین دانشگاه Hebrew یک داروی زیستی جدید را تولید کرده اند که در مدل های موشی لوکمیای حاد نرخ درمان 50 درصدی داشته است.

محققین مولکول جدیدی را شناسایی کرده اند که می تواند با شناسایی و غیر مسلح کردن پروتئین های مضری که منجر به سرطان مغز می شوند، برخی از انواع خاص تومورهای مغزی را مهار کند.

پروتئین تنظیمی c-Myc نقش مهمی را در پیشبرد تکوین انواع بسیاری از سرطان ها بازی می کند. فاکتور رونویسی c-Myc فعالیت شمار زیادی از ژن های دخیل در تقسیم سلولی را کنترل می کند و بیش بیان آن منجر به تکثیر سلولی کنترل شده و شدید می شود.

تیمی از محققین دانشگاه لوند سوئد یک نوعی فلورسنت از مولکولی را تولید کرده اند که سلول های بنیادی سرطانی را مهار می کند.

ابعاد کلیدی پیری سلول های انسانی می تواند به لطف ترکیب جدیدی که بوسیله محققین دانشگاه اکستر تولید شده است، معکوس شود.

مطالعات بی شماری سعی در شناسایی فاکتور رونویسی داشته اند که بتواند تشکیل مزودرم به عنوان یکی از لایه های اولیه تکوین جنینی را بدون کمک سایر پروتئین های سلولی القا کند، ولی تاکنون هیچ کدام از آن ها موفقیت آمیز نبوده اند.

محققین ابزار جدیدی را برای تعیین حساسیت بهبود استخوان به مهار مسیر پیام رسانی Wnt ایجاد کرده اند و نشان داده اند که می توان از آن در مطالعه بازسازی استخوان در موش استفاده کرد. این ابزار مبتنی بر استفاده از یک لنتی ویروس کد کننده مدل beta-catenin shRNA است.

سلول های کشنده ذاتی بیان کننده KLRD1 ممکن است بیومارکری برای مستعد بودن به آنفلوانزا باشند.

مطالعه ای جدید پتانسیل بازسازی کنندگی بافت یک سیستم انتقال جاذب شیمیایی را نشان داده است که سلول های بنیادی مزانشیمی را به سمت جایگاه تخریب دیسک بین مهره ای می کشد.

پیوند ریه در حال حاضر اولیه ترین گزینه درمانی برای بیماری های ریوی مانند آمفیزم است که ادامه آن می تواند منجر به آسیب به پارانشیم ریوی شود که در تبادل گازی نقش دارد اما این گزینه با محدودیت هایی مانند مقرون به صرفه نبودن و کمبود اهدا کننده همراه است.

مطالعات متعددی اخیرا نشان داده اند که محدودیت کالری طولانی مدت در پستانداران می تواند طول عمر را افزایش دهد و فعالیت از دست رفته ناشی از پیری سلول های بنیادی موجود در بافت را احیا کند.

آپوپتوز یا مرگ سلول های گانگلیون شبکیه بالغ(RGCs) که با آسیب عصب اپتیک یا بینایی همراه است، مانع از بازسازی آکسون های آسیب دیده می شود و این امر منجر اختلال های برگشت ناپذیر در بینایی شده و حتی منجر به نابینایی می شوند. به عقیده محققین درمان های مبتنی بر سلول های بنیادی پتانسیل معکوس کردن این آسیب ها را دارند.