درمان با سلول‌های بنیادی به یک پیشرفت جهانی در پزشکی تبدیل شده و امید تازه‌ای برای درمان بیماری‌های صعب‌العلاج مانند خودایمنی، کلیه و سکته مغزی ایجاد کرده است.

پژوهشگران دانشگاه استنفورد در مطالعه‌ای پیشگامانه موفق شدند بافت مغزی انسانی تولیدشده از سلول‌های بنیادی را به موش‌های مهندسی‌شده پیوند بزنند.

پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که تغییرات میکروبی، ایمنی و اپی‌ژنتیکی پوست می‌توانند سرنخ‌هایی از سن زیستی، التهاب و شکنندگی بدن ارائه دهند و پوست را به ابزاری کم‌تهاجمی برای مطالعه روند سالمندی تبدیل کنند.

داروی جدید دوواکیتوگ توانسته است در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو متوسط تا شدید، میزان بهبودی بالینی را به شکل قابل توجهی افزایش دهد.

پژوهشگران در تازه‌ترین بررسی تخصصی منتشرشده در حوزه پزشکی بازساختی، پیشرفت‌های چشمگیر در تولید رگ‌های خونی مهندسی‌شده از سلول‌های بنیادی پرتوان القایی (iPSC) را مرور کرده‌اند.

بیست‌ودومین کنگره بین‌المللی سلول‌های بنیادی با حضور جمعی از متخصصان، پژوهشگران، استادان دانشگاه و دانشجویان و با مشارکت مهمانانی از کشورهای مختلف برگزار شد

رژیم پیرامون جراحی دوروالوماب به‌همراه FLOT، خطر مرگ را در بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم قابل برداشت معده یا محل اتصال معده‑مری تا ۲۲٪ کاهش می‌دهد.

محققان از طولانی‌ترین بقای ثبت‌شده یک عضو حیوانی در بدن انسان خبر دادند.

تحلیل ۲۰ سال نشان داد که شروع هورمون‌درمانی در دوران پیرامون یائسگی یا اوایل پس از یائسگی، با کاهش ۲۲٪ خطر رویدادهای قلبی‑عروقی همراه است

پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس (UCLA) موفق شده‌اند با استفاده از سلول‌های بنیادی خون بندناف، نسل جدیدی از سلول‌های T ضدسرطان تولید کنند.

واکسن پر‌دُز آنفلوآنزا در سالمندان مبتلا به بیماری‌های مزمن ریوی مانند آسم و COPD، خطر بستری شدن به دلیل آنفلوآنزا یا پنومونی را ۸.۸٪ نسبت به واکسن استاندارد کاهش می‌دهد.

یک کارآزمایی بالینی جدید با استفاده از سلول‌های بنیادی مشتق از بافت بندناف انسانی برای بیماران مبتلا به درماتومیوزیت و پلی‌میوزیت آغاز شده است.

تجویز شش‌ماهه لاکتوباسیلوس پلانتاروم در بیماران مبتلا به CKD مراحل ۳ و ۴، به طور معناداری باعث افزایش نرخ فیلتراسیون گلومرولی (eGFR) می‌شود.

دریچهٔ ساخته‌شده از زائدهٔ دهلیز راست، روشی نوین، کم‌عارضه، بدون نیاز به دارو و قابل‌رشد است؛ با هزینه‌ای پایین و عملکردی مناسب، هرچند نیاز به پژوهش بلندمدت دارد.

پردنیزون با کاهش نشانگرهای خونی مرتبط با استخوان و غضروف می‌تواند با اختلال رشد در کودکان مبتلا به دیستروفی عضلانی دوشن ارتباط داشته باشد، در حالی که وامورولون این اثر را به میزان مشابه نشان نمی‌دهد.