پژوهشگران با توسعه پانسمانی از نانوالیاف گیاهی و زیست‌فعال موفق شده‌اند ساختاری بسازند که هم‌زمان از رشد باکتری‌ها جلوگیری کرده و شرایط مطلوبی برای ترمیم سریع‌تر زخم فراهم می‌کند.

پیوند دو واحدی خون بندناف با رژیم‌های هوشمندانه و انبساط سلولی، نتایجی هم‌تراز با پیوند نیمه‌همسان دارد، با خطر کمتر GVHD و بقای بالای بدون پیشرفت، به‌ویژه در بزرگسالان.

انتشار نتایج چند کارآزمایی بالینی مهم در ژوئن و ژوئیه ۲۰۲۶ نشان می‌دهد سلول‌درمانی به یکی از امیدوارکننده‌ترین رویکردها برای درمان بیماری‌های کلیوی تبدیل شده است.

پژوهشگران نشان دادند که فعال‌سازی هدفمند مسیر YAP/TAZدر ریزمحیط مغز استخوان، بدون دستکاری مستقیم سلول‌های بنیادی، بازسازی سیستم خون‌ساز را پس از آسیب به‌طور قابل‌توجهی تسریع و تقویت می‌کند.

درمان سلولی OpCT-001 برای بیماری‌های شبکیه، از ۲۰۲۵ در کارآزمایی CLARICO فاز ۱/۲a تحت بررسی است و گواهی‌های Fast Track و Orphan Drug را از FDA دارد.

محققان، موفق به تولید ارگانوئیدهای عروقی مصنوعی شده‌اند که می‌توانند در مدت زمان تنها شش روز، شبکه‌های عروقی عملکردی با ترکیب سلولی قابل تنظیم ایجاد کنند

خون بند ناف، منبع ارزشمندی برای درمان بیماری‌هاست و چالش اصلی، مدیریت جمع‌آوری و ذخیره‌سازی آن است.

نتایج مطالعات بالینی نشان می‌دهد این روش می‌تواند روند تخریب عضلات اسکلتی و آسیب قلبی ناشی از بیماری را کاهش دهد و مسیر را برای ورود نخستین درمان سلولی اختصاصی این بیماری هموار کند.

ماه ژوئیه ۲۰۲۶ با پیشرفت‌های قابل توجهی در حوزه درمان بیماری‌های گوارشی و کبدی با سلول‌های بنیادی همراه بود.

ژن‌درمانی سیستینوزیس با سلول‌های بنیادی خود بیمار، از پژوهش روی موش تا کارآزمایی بالینی موفق در بزرگسالان (CTNS-RD-04) و آغاز مطالعه روی کودکان (DFT383) پیشرفت کرده است.

ترونتینمب داروی جدید آلزایمر است که با فناوری ویژه از سد خونی‑مغزی عبور کرده، پلاک‌ها را سریع و بی‌خطر پاک می‌کند و هم‌اکنون در فاز ۳ آزمایش می‌شود.

پژوهشگران دریافتند یک جهش ژنتیکی مرتبط با بیماری‌های خودایمنی می‌تواند با تقویت ایمنی ذاتی بدن، از شدت عفونت‌های ویروسی به‌ویژه کروناویروس‌ها بکاهد.

پروژه‌های RanoKure و Pulp'R با تزریق سلول‌های بنیادی، حس و جریان خون دندان را بازگردانده‌اند و ماتریکس دنتین با داربست‌های نانو (مانند PRF و سیلیکا) پل عاجی تشکیل می‌دهد.

یک مطالعه بالینی جدید در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق از ژله وارتون بندناف می‌توانند به عنوان یک رویکرد نوین برای درمان آسیب مغزی نوزادان ناشی از کمبود اکسیژن مورد بررسی قرار گیرند.

دانشمندان با توسعه ارگانوئیدهای نخاعی انسانی مشتق از سلول‌های بنیادی، مدل سه‌بعدی جدیدی ساخته‌اند که می‌تواند پیچیدگی‌های نخاع انسان را در آزمایشگاه بازسازی کند..