پیری یک مشکل جدی سلامتی است که با افزایش جمعیت پا به سن گذاشته در سراسر دنیا روز به روز در حال افزایش است. در این راستا محققین در دپارتمان بیولوژی سلول های بنیادی در انستیتو پاستور با شناسایی یک پروتئین کلیدی مرتبط با پیری، اطلاعاتی را در مورد مکانیسم های پیری ارائه کرده اند.

سلول های بنیادی جنینی به دلیل توانایی خودنوزایی بالا و پتانسیل تمایزی شان برای تولید تقریبا همه انواع سلول های بنیادی از اهمیت بالایی در زمینه پزشکی بازساختی برخوردار هستند و هر دو ویژگی نیازمند کنترل دقیق است.

یک ایمنی درمانی جدید و تجربی می تواند موجب درمان بیماران مبتلا به لنفومای غیر هوچکین سلول های B(NHL) شود که به درمان های مختلف مقاوم بوده و حتی بعد از استفاده از درمان هایی مانند CAR T Cell درمانی نیز مجددا بیماری شان عود می کند.

یک پیگیری یک ساله بوسیله محققین مرکز سرطان MD اندرسون در دانشگاه تگزاس نشان داده است که اغلب بیماران مبتلا به لنفومای سلولی مانتل که به درمان های استاندارد پیشین مقاوم هستند ممکن است از مزایای CAR T cell درمانی بهره مند گردند.

پسوریازیس یک اختلال پوستی است که حداقل 100 میلیون نفر را در سراسر دنیا تحت تاثیر قرار داده است. بار اقتصادی این بیماری تنها برای کشوری مانند آمریکا سالانه بیش از 10 میلیارد دلار است. این بیماری شامل ضخیم شدن و قرمز شدن پوست و پوشانده شدن پوست با پوسته های نقره ای رنگ است و با تغییر شکل ناخن ها و بروز التهابات مفصلی همراه است. دلیل این بیماری هنوز هم در هاله ای از ابهام قرار دارد.

شرایط قلبی آینده می تواند بوسیله نشانه های استرس قلبی که در پاسخ به ورزش در جریان خون ظاهر می شوند پیش بینی شود.

انستیتو پزشکی بازساختی ویک فارست(WFIRM) اولین کسانی بودند که استفاده از پرینت های زیستی برای تولید سازه های بافت ریوی متشکل مواد دارای عملکرد مختلف و متعدد را گزارش کرده اند.

نوزادانی که زودتر از زمان مقرر متولد می‌شوند یا نوزادان نارس و نوزادانی که پس از تولد دچار مشکلات تنفسی می‌شوند در معرض ابتلا به بیماری دیسپلازی برونکوپولمونری یا دیسپلازی ریوی قرار دارند که در برخی موارد به آن بیماری مزمن ریوی هم گفته می‌شود.

پژوهشگران انستیتو سرطان Duke مشاهده کرده اند که چگونه موتاسیون های سلول های بنیادی به صورت چراغ خاموش ایجاد شده و در سراسر کولون پراکنده می شوند تا جایی که آن ها در نهایت غالب شده و به صورت بدخیم در می آیند.

سلول های بنیادی جنینی پتانسیل تمایز به هر نوع سلولی را در بدن انسان دارا هستند. زمانی که آن ها وارد تمایزهای تخصصی می شود به طور طبیعی معمولا قادر به بدست آوردن مجدد ظرفیت تمایزی شان نیستند.

تیمی از محققین در دانشگاه پلی تکنیک پیتزبورگ روشی را برای انتقال هدفمند داروها به سلول های سرطانی ابداع کرده اند که مبتنی بر استفاده از سلول های بنیادی مزانشیمی و میکروکپسول های ساخته شده از ترکیبات پلیمری است. استفاده از این رویکرد می تواند به درمان دقیق تر و موثرتر تومورهای سرطانی منجر شود و این در حالی است که آسیبی به بافت های سالم نمی رساند.

آنالیزهای جدید نشان داده است که پیوند سلول های بنیادی اهدایی بدنبال تیمار بیمار با یک مهار کننده چک پوینت های ایمنی(PD-1) بی خطر بوده و موجب می شود که نتایج درمانی برای بیماران مبتلا به لنفومای هوچکین بهبود یابد و این در حالی است که نگرانی ها در مورد افزایش مشکلات مربوط به ایمنی را به میزان زیادی کاهش می دهد.

در دنیای زیست شناسی سرطان؛ همه بیومارکرها به طور یکسان آفریده نشده اند. این مولکول ها که زنگ هشداری برای پزشکان و برای شناسایی فرایندهای غیر طبیعی در بدن هستند معمولا به صورت هورمون، آنزیم یا مولکول های پیام رسان عمل می کنند و از بیماری به بیمار دیگر متفاوت هستند. از آن جایی که آن ها به صورت بسته ای مخلوط از مارکرهای ذکر شده هستند، داروهای موجود معمولا در مقابله با آن ها با شکست مواجه می شوند.

محققین در بیمارستان ملی کودکان فیلادلفیا قصد دارند که از یک مکانیسم انتقالی جدید برای تحریک رشد و ترمیم مغز در کودکانی که به دلیل ابتلا به بیماری های قلبی مادرزادی متحمل جراحی می شوند، استفاده کنند.

مطالعه ای اخیرا در مجله STEM CELLS TRANSLATIONAL MEDICINE (SCTM) به چاپ رسیده است که نشان می دهد چگونه دوزهای متعدد سلول های استرومایی مزانشیمی(MSCs) ممکن است راه جدیدی برای درمان افرادی باشد که مبتلا به آسم شدید هستند.