محققین دانشگاه آلاباما در بیرمنگام فاکتور بازبرنامه ریزی را شناسایی کرده اند که کارایی ایجاد سلول های بنیادی پرتوان القایی از فیبروبلاست های پوستی را تا 20 برابر افزایش می دهد، مدت زمان این فرایند را به چندین روز کاهش می دهد و کیفیت بازبرنامه ریزی را نیز افزایش می دهد.

موشی که با شرایطی مشابه با مولتیپل اسکلروزیس(MS) ناتوان شده بود کمتر از دو هفته بعد از سلول درمانی با سلول های بنیادی انسانی توانست راه برود.

محققین توانسته اند شواهد قطعی از وجود سلول های بنیادی سرطانی را در انسان کشف کنند. این کشف می تواند نقطه پایانی بر سال ها اختلاف نظری باشد که در این زمینه وجود دارد و راه را برای ایجاد درمان های موثری که ریشه سرطان را هدف قرار دهند، هموار کند.

نوارهایی در مقیاس نانو در MIT تولید شده اند که رشد استخوان را افزایش داده و عایق قوی تری را بین استخوان خود بیمار و ایمپلنت ایجاد می کنند.

سلول های سرطانی به عنوان مصرف کننده های انرژیی حریص شناخته شده اند و در مطالعه ای جدید، محققین متابولیسم سرطانی در دانشگاه Rice نشان داده اند که برخی سلول های سرطانی 30 تا 60 درصد ذخایرشان را صرف خوردن سیگنال های همسایگانشان می کنند.

شمار زیادی از محققین به دنبال اثبات و یا بررسی موثر بودن و ایمنی سلول درمانی برای بیماری های نورولوژیک(عصبی) هستند و در این راه سعی در درک چگونگی رشد نورون ها، ارتباط آن ها با یکدیگر و عملکردهای منحصر بفرد نورون ها نیز دارند تا بتوانند سلول درمانی های بهتری را ارائه دهند.

پژوهشگران برای شناسایی دلایل کاهش حافظه شناختی روی دو نوع سلول مغز فوکوس کرده اند: سلول های بنیادی عصبی بالغ که مسئول تجدید نورون های مغزی و سلول های پشتیبان آن ها هستند و نورون های مغز قدامی که برای انجام وظایف شناختی پیچیده حیاتی هستند.

یک عنصر مهم در تکثیر سلول های بنیادی خونی در خارج از بدن، درک تقریبا بیش از 20000 ژنی است که در بدن انسان رشد آن ها را کنترل می کنند.

برخلاف سلول های طبیعی، سلول های سرطانی به طور کنترل نشده ای تکثیر می شوند و به تمام نقاط بدن پراکنده می شوند. این تکثیر تنظیم نشده اغلب به ژن های جهش یافته نسبت داده می شود.

استئوپورز مربوط به سن، شرایطی است که طی آن ساختار استخوانی رو به وخامت رفته و مستعد شکنندگی می شود. این بیماری بیش از 200 میلیون نفر را در سراسر دنیا تحت تاثیر قرار می دهد. داروها یا درمان هایی وجود دارد که بیماری را به تاخیر می اندازد اما درمان قطعی وجود ندارد.

مطالعه بیان ژن ها در سلول های لوکمیایی، یک پروتئین متصل شونده به RNA را شناسایی کرده است که نقش مهمی در تکوین و ایجاد سرطان دارد. این پروتئین به طور طبیعی در بافت های جنینی فعال است و در زمان بلوغ غیرفعال می شود اما در برخی از سلول های سرطانی این پروتئین مجددا بیان می شود. این الگوی بیانی این پروتئین را هدف جذابی برای داروهای ضد سرطانی معرفی می کند، زیرا مهار فعالیت آن بعید است که عوارض جانبی ایجاد کند.

مطالعات نشان داده است که از نظر طرح بدن تفاوت های اندکی بین موش و انسان وجود دارد که از جمله این تفاوت ها می توان به نحوه تکوین کلیه ها اشاره کرد. انسان در مقایسه با موش بیش از صد برابر نفرون دارد که این نفرون ها واحدهای عملکردی کلیه ها هستند. ممکن است دلیل وجود این نفرون های فراوان وجود ژنی به نام SIX1 باشد.

خاموش و روشن شدن سلول های بنیادی، گاهی موجب تقسیم آن ها و گاهی موجب وارد شدن آن ها به فاز استراحت می شود.

به لطف وجود سلول های بنیادی محققین موفق به تولید روده های مصنوعی شده اند.

در یک مطالعه بالینی کوچک روی داروی ضد سرطانی که رشد عروق خونی را متوقف می کند، محققین توانستند با استفاده از این دارو شنوایی را در افراد ناشنوا و افراد مبتلا به نوروفیبروماتوز نوع دو(NF2) احیا کنند.