طب ترمیمی به طور روز افزون از سلول های بنیادی به عنوان رویکردی امیدوارکننده برای درمان بسیاری از آسیب ها استفاده می کند. سلول های بنیادی پیوند شده می توانند به هر نوع سلولی از جمله نورون ها تمایز یابند تا طناب نخاعی اسیب دیده را مجددا بهم وصل کنند و فلجی را ترمیم کنند.

راپامایسین یک داروی مورد تایید FDA است که موجب افزایش طول عمر در گونه های متعدد شده است و می تواند بیماری پارکینسون را مهار کند. این بیماری یک بیماری نورودژنراتیو حرکتی است که بیش از یک میلیون آمریکایی را مبتلا کرده است.

محققین در دانشگاه لوند سوئد سرنخی را کشف کرده اند که به درک این که چگونه پانکراتیت حاد در بدن ایجاد می شود کمک می کند. این نتایج امیدها را برای ایجاد داروهایی که این بیماری را هدف قرار دهند پررنگ می کند.

مکانیسم های مولکولی دخیل در ایجاد سلول های بنیادی پرتوان القایی از سلول های تمایز یافته به خوبی شناخته نشده است.

موفقیت ها و پیشرفت ها در زمینه تکنولوژی سلول های بنیادی پرتوان القایی(iPSCها) احتمال این که iPSCهای خاص بیمار، منبع تجدید پذیری از سلول های اوتولوگ را برای سلول درمانی فراهم کنند و دیگر نگرانی برای رد پیوند نیز وجود نداشته باشد، بالا می برند.

محققین در دانشگاه هلسینکی فنلاند روش جدیدی را ایجاد کرده اند قادر به فعال سازی ژن در سلول بدون تغییر ژنوم است. کاربردهای این روش می تواند در هدایت تمایز سلول های بنیادی باشد.

مطالعه آزمایشگاهی جدید نشان می دهد که سلول های بنیادی لوکمیای میلوئید مزمن(CML) در مقایسه با سلول های بنیادی خون ساز سطوح بالاتر از دی پپتیدی خاص را در خود جمع می کنند و این دی پپتیدها مسیرهایی را فعال می کنند که که موجب افزایش بقای سلول های بنیادی می شود. مهار بازجذب این دی پپتیدها می تواند رویکرد درمانی جدیدی را برای مهار تکثیر لوکمیای میلوئید مزمن ارائه دهد.

دکتر جیمز بومگاتنر یک جراح اعصاب کودکان از بیمارستان فلوریدا می گوید در تلاش است که دریابد آیا سلول های بنیادی خون بند ناف می توانند به نوزادانی که در حوالی زمان تولدشان دچار سکته شده اند کمک کنند.

حرکات هماهنگ و گاها بی تفکر شما در زمان پیاده روی نیازمند هماهنگی های عصب و عضله ای است که به لطف سلول های موجود در نخاع است که پیام ها را بین مغز و نورون های حرکتی کنترل کننده عضلات ترجمه می کنند.

سلول های استرومایی مزانشیمی مشتق از بافت های متعدد از جمله بافت چربی و مغز استخوان در مطالعات بالینی برای درمان طیف وسیعی از بیماری ها مورد استفاده قرار گرفته اند. تقریبا همه بافت های بدن دارای این سلول های استرومایی هستند اما هنوز مشخص نیست که ایا این سلول ها از نظر فنوتیپ و عملکرد شبیه هستند یا خیر.

یک پروتئین شناخته شده که در انتقال محتویات مولکولی سلول های طبیعی به داخل و خارج اجزای درون سلولی نقش دارد می تواند با تحریک مسیرهای رشد سلولی منجر به سرطانی شدن برخی سلول ها شود.

محققین دانشگاه منچستر با پل زدن بین قطعات جداگانه روده کوچک آن ها را در خارج از بدن زنده نگاه داشته اند. این پیشرفت می تواند در جراحی هایی که روی بالغین و بچه ها صورت می گیرد کاربرد داشته باشد.

پیوند کبد در حال حاضر تنها گزینه درمانی مناسب برای افراد مبتلا به نارسایی های کبدی بسیار پیشرفته است که متاسفانه به دلیل کمبود اهداکننده، در دسترس نبودن اندام مناسب و یکپارچه نشدن بافتی مناسب با محدودیت هایی مواجه است. استفاده از پیوند سلول های کبدی نیز به دلیل این که این سلول ها خیلی سریع عملکرد خود را از دست می دهند با مشکلاتی مواجه است.

رادیوتراپی مغز یک از ابزارهای قوی در مدیریت بسیاری از سرطان ها است اما این درمان با عوارض جانبی بارز، غیر قابل بازگشت و طولانی مدتی مواجه است که از جمله آن ها می توان به کاهش حافظه و قدرت شناخت و اختلال در هماهنگی حرکتی اشاره کرد.

درون استخوان ها چربی وجود دارد و دیابت موجب افزایش مقدار این چربی مغز استخوان می شود. اینک مطالعه ای در مدرسه پزشکی UNC نشان می دهد چگونه برخی داروهای دیابتی با افزایش چربی استخوان منجر با افزایش خطر شکستگی های استخوان می شوند.