مصطفی کاردان

پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که تغییرات میکروبی، ایمنی و اپی‌ژنتیکی پوست می‌توانند سرنخ‌هایی از سن زیستی، التهاب و شکنندگی بدن ارائه دهند و پوست را به ابزاری کم‌تهاجمی برای مطالعه روند سالمندی تبدیل کنند.

پردنیزون با کاهش نشانگرهای خونی مرتبط با استخوان و غضروف می‌تواند با اختلال رشد در کودکان مبتلا به دیستروفی عضلانی دوشن ارتباط داشته باشد، در حالی که وامورولون این اثر را به میزان مشابه نشان نمی‌دهد.

افزایش نشانگر التهابی TSPO در مغز استخوان جمجمه با شدت بیشتر درد مزمن و اختلالات همراه آن ارتباط داشته و می‌تواند نقش تعامل سیستم ایمنی و مغز استخوان جمجمه را در تداوم درد آشکار کند.

پژوهشگران نشان دادند سلول‌های بنیادی MDS پرخطر به مسیر بازیافتی نیکوتین‌آمید و آنزیمNAMPT برای حفظ متابولیسم و بقای خود وابستگی ویژه‌ای دارند.

پژوهشگران نشان داده‌اند که تجزیه سروتونین و متابولیسم چربی و گلوکز می‌توانند عملکرد سلول‌های Tc2 را تنظیم کرده و در تداوم التهاب نوع ۲ و بیماری‌های آلرژیک نقش داشته باشند.

پایش چندشبه آپنه خواب با فناوری‌های کم‌دردسر و هوش مصنوعی می‌تواند نوسانات شبانه بیماری را بهتر ثبت کرده و خطر تشخیص یا تعیین شدت اشتباه بر اساس یک آزمایش تک‌شبه را کاهش دهد.

مطالعات اخیر نشان می‌دهد IVF مدرن با انتقال یک جنین می‌تواند ضمن کاهش چشمگیر بارداری‌های چندقلویی، به نرخ بالای تولد پس از چند چرخه درمان منجر شود.

پژوهشگران با ویرایش دقیق اپی‌توپ سلول‌های بنیادی خون‌ساز، روشی غیرژنوتوکسیک برای پیوند و انتخاب درون‌بدنی سلول‌های درمانی ارائه کرده‌اند که می‌تواند نیاز به شیمی‌درمانی و پرتودرمانی پیش از پیوند را کاهش دهد.

کاهش کنترل‌شده اکسیژن با تعدیل هایپراکسی بافتی ناشی از نقص پروتئوستاز و اختلال کمپلکس I، آسیب عصبی را کاهش و طول عمر موش‌های مبتلا را تقریباً سه برابر افزایش می‌دهد.

مطالعات اخیر نشان داده که مصرف بتاگلوکان مخمری با برنامه‌ریزی خون‌سازی و تقویت ایمنی ذاتی، پاسخ ضدتوموری را در مدل‌های حیوانی بهبود داده و بخشی از اختلال ایمنی مرتبط با چاقی را معکوس می‌کند.

مطالعات اخیر نشان داد که انتقال سلول‌های بنیادی خون‌ساز جوان، بدون دستکاری ژنتیکی، می‌تواند تولید سلول‌های ایمنی را در موش‌های سالمند افزایش داده و خطر بیماری‌های خونی مرتبط با افزایش سن را کاهش دهد.

تفاوت‌های بسیار ظریف میان سلول‌های بنیادی، در تعامل با ساختار کروماتین و محیط بافت، به‌تدریج تقویت شده و الگوی منظم و پایدار روده را در زمان رشد و بازسازی ایجاد می‌کند.

پژوهشگران نشان دادند گیرنده‌های IL-4Rα و IL-13Rα1نقش‌های متفاوتی در گاستریت ائوزینوفیلیک دارند به‌طوری‌که یکی عمدتاً ورود سلول‌های التهابی را کنترل می‌کند و دیگری عامل اصلی بازسازی و تغییرات آسیب‌زای بافت معده است.

پژوهشگران با توسعه پانسمانی از نانوالیاف گیاهی و زیست‌فعال موفق شده‌اند ساختاری بسازند که هم‌زمان از رشد باکتری‌ها جلوگیری کرده و شرایط مطلوبی برای ترمیم سریع‌تر زخم فراهم می‌کند.

پژوهشگران نشان دادند که فعال‌سازی هدفمند مسیر YAP/TAZدر ریزمحیط مغز استخوان، بدون دستکاری مستقیم سلول‌های بنیادی، بازسازی سیستم خون‌ساز را پس از آسیب به‌طور قابل‌توجهی تسریع و تقویت می‌کند.