مصطفی کاردان

سلول‌های بنیادی روده با فعال‌سازی اینفلامازوم‌ها می‌توانند وارد یک برنامه دفاعی ویژه شده و با تقویت سد مخاطی، از بدن در برابر عفونت سالمونلا محافظت کنند.

پژوهش‌های جدید با آشکارسازی ساختارهای متغیر IgE و معرفی نانو‌بادی‌های مهارکننده، مسیرهای نوینی برای کنترل دقیق واکنش‌های آلرژیک ارائه می‌دهند.

مصرف شیرین‌کننده‌های مصنوعی می‌تواند با تغییر در میکروبیوم روده و بیان ژن‌ها، اثراتی ماندگار ایجاد کند که حتی به نسل‌های بعدی نیز منتقل می‌شود.

سلول‌های Tحافظه مقیم در مخاط بینی با ایجاد ایمنی موضعی سریع و متقاطع، نقش مهمی در مهار اولیه و کاهش شدت عفونت آنفلوانزا دارند.

حافظه ایمنی حاصل از واکسیناسیون یک فرآیند پویا و چندلایه است که با تعامل سلول‌ها B-Tو تنظیمات مولکولی پیچیده، پایداری و کیفیت پاسخ محافظتی بدن را تعیین می‌کند.

ترکیب لیپیدهای تحت‌تأثیر رژیم غذایی می‌تواند از طریق تغییر عملکرد فیبروبلاست‌ها، میزان تهاجم سلول‌های سرطانی را تنظیم کند.

تنوع در DNA ریبوزومی می‌تواند در کنار سایر عوامل ژنتیکی در شکل‌دهی به تفاوت‌های پیچیده انسانی نقش داشته باشد.

متیلاسیون آرژینین در آنزیمDicer برای تولید 26G siRNA ضروری است و اختلال در آن می‌تواند باعث ناباروری و تغییر در پیشرفت سرطان شود.

شناسایی زیرگروه‌های متفاوت سلول‌های بنیادی لوسمی نشان داد که مقاومت به ونتوکلاکس در AML از تنوع زیستی این سلول‌ها ناشی شده و درمان‌های ترکیبی می‌توانند راه تازه‌ای برای غلبه بر عود بیماری فراهم کنند.

درمان‌های مبتنی بر RNA با هدف قرار دادن کانال‌های پتاسیمی جهش‌یافته می‌توانند شدت صرع‌های شدید کودکی را کاهش دهند و حتی امکان مداخله درمانی پیش از تولد را فراهم کنند.

تصویربرداری زنده از جنین‌های فلورسنت نشان می‌دهد PRICKLE1 مستقل از مسیرهای کلاسیک، نقش کلیدی در شکل‌گیری لوله عصبی و پیشگیری از نقص‌های مادرزادی دارد.

سلول‌های ایمنی مستقر در فولیکول‌های مو به‌عنوان نگهبانان موضعی، نقش مهمی در تشخیص میکروب‌ها و تنظیم پاسخ‌های ایمنی پوست ایفا می‌کنند.

انتقال DNA توسط وزیکول‌های خارج‌سلولی سلول‌های T، ارائه آنتی‌ژن را تقویت کرده و پاسخ ایمنی ضدتوموری را به‌طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.

استفاده از سلول‌های پیش‌ساز گسترش‌یافته در پیوند خون بندناف، با تسریع بازسازی خونسازی، بقای ۹۶ درصدی و حذف قابل‌توجه GVHD، نتایج درمانی بیماران لوسمی را به‌طور چشمگیری بهبود داده است.

مسیر سیگنالینگ مرتبط با رشد جنینی در نورون‌های کولینرژیک مغز بالغ دوباره فعال می‌شود و با تنظیم تعامل دوپامین و استیل‌کولین، یادگیری و میزان تلاش رفتاری را کنترل می‌کند.