استفاده از سلول‌های بنیادی، امید جدیدی برای درمان بیماری‌های صعب‌العلاج از طریق بهبود عملکرد ایجاد کرده، و کیفیت زندگی آنان را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد.

دانشمندان هلندی با استفاده از سلول‌های بنیادی توانستند نقش جهش‌های ژن APOL1 را در آسیب‌های کلیوی انسان آشکار کنند.

پژوهشگران چینی مکانیسم‌های پیچیده فرار ایمنی سیتومگالوویروس انسانی را از عفونت اولیه تا فعال‌سازی مجدد شناسایی کردند.

زیست‌شناسی مصنوعی با ترکیب اصول مهندسی و زیست‌شناسی، پیشرفت چشمگیری در درمان بیماری‌هایی مانند سرطان و مقابله با مقاومت آنتیبیوتیکی ایجاد کرده است.

پژوهشگران بریتانیایی با ایجاد پنل پنج‌گانه ژن مرجع، روشی نوین برای اندازه‌گیری دقیق DNA در نمونه‌های ژنومی و سلول‌آزاد ارائه کردند.

سلول‌های بنیادی پالپ دندان (DPSCs) با توانایی منحصربه‌فرد در تمایز به انواع بافت‌ها، پتانسیل درمان بیماری‌های سیستمیک از جمله آسیب‌های نخاعی و بیماری‌های قلبی را دارا می‌باشند.

درمان با سلول‌های بنیادی مزانشیمی، امید تازه‌ای برای بیماران مبتلا به ام‌اس بازگشوده است.

پاکسازی محدود سلول‌های بتای مرده در پانکراس می‌تواند ماکروفاژها را از حالت التهابی به حالت ترمیمی تبدیل کرده و مسیرهای نوینی برای درمان دیابت ایجاد کند.

پیوند سلول‌های بنیادی هماتوپوئتیک (HSCT) به عنوان یک درمان پیشرفته برای ماکروگلوبولینمی والدنشتروم (WM) ظهور کرده است که می‌تواند به نرخ پاسخ ۱۰۰٪ در پیوند اتولوگ و بقای ۱۰ ساله تا ۶۴٪ منجر شود.

دانشمندان USC موفق شدند ساختارهای کلیوی ترکیبی و عملکردی را در آزمایشگاه پرورش دهند که گامی مهم به‌سوی درمان نارسایی کلیه با اندام مصنوعی است.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه رویان، اهمیت رعایت اصول اخلاق و حقوق در پژوهش‌های زیستی، سلولی و فناورانه را شرح داد.

فعال‌سازی هدفمند مسیرهای مولکولی Wnt و Hedgehog می‌تواند ریشه دندان و استخوان فک را به‌صورت طبیعی بازسازی کرده و رویکرد درمان‌های دندانی را متحول سازد.

بانکداری هیبریدی خون بندناف، یک مدل نوآورانه است که مزایای بانکداری خصوصی (ذخیره برای استفاده شخصی) و عمومی (اهدای همگانی) را ترکیب می‌کند.

پژوهشگران استرالیایی نشان دادند امواج الکترومغناطیس در بافت‌های بیولوژیک دو جبهه موج مجزا دارند که محاسبات سنتی تصویربرداری پزشکی را دچار خطا می‌کند.

کاربرد سلول‌های بنیادی در محل اتصال عروقی، عملکرد فیستول‌های دیالیزی را متحول کرده و با جلوگیری از تنگی و تقویت بازسازی، ماندگاری دسترسی عروقی را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.